|
هفته نامه پيغام دوشنبه 12 خردادماه 1378
مناظره درخت نخل و بُز
تا به امروز بر این باورم که اسطوره شناسان درست می گویند که یکی از برترین و بلکه برترین
تجلی گاه انسانیت، جایگاه داستان ها، افسانه ها و اسطوره هاست.
در این جایگاه است که مخاطب با حقیقت انسان روبروست نه واقعیت آن. پس زبان بیان
حقیقت نیز زبان نمادین است.
زبان نمادین زبان چند و چندین لایه ای است که عمدتاً در ناخودآگاه انسان تاثیر می گذارد
و علی القاعده زمان و مکان را در می شکند و جاودانه می ماند. در این زبان است که
دیگران می گویند تا انسان بشنود. در این زبان، سنگ ها، درختان، جانوران، باد و باران و ...
سخن می گویند تا انسان بشنود. آنان، چه بسیار، بی حضورِ انسان سخن می گویند
تا در حضور ناهشیار او جاودانه بمانند و از این جاودانه داستان ها، داستان مناظره «درخت
خرما و حیوان بُز» است، که مجموعه ای است کم نظیر از تفکر ایرانی به زبانِ پهلوی شمالی
(پهلوی اشکانی) از شاعری ناشناخته و شامل 121 بیت.
لطفا ادامه مطلب را كليك فرماييد. نظرات (6) | تعداد نمايش: 61 |